X
تبلیغات
بانوی فریاد سکوت

بانوی فریاد سکوت

شاعر و ترانه سرا

وسوسه

وسوســه را هــدر مکن

ساقی بــی جام و شراب

کورو کرم در این میان

مــستِ غــزل نمی­ شــوم

 

راه مــزن به راهِ مـن

بر قدمــم گل مــگذار

یک قــدم از قـدم دگر

رو به تو کــج نــمی روم

 

اولِ راه ایــن سفـــر

شعلــه به خرمنم فتاد

کال و نپختــه سوختـم

خــام نمی شــوم دگــر

 

سـاده مشو، به سادگـی

سـاده نـمیشـود دلــم

ازتـو به یــک اشارتی

رام نـمیشــوم دگـــر

 

هیـمه مـکن به آتشــت

جان مَفروز بیش از این

شعلــه­ ی بی ­شـــراره ­ات

بیــش ،ثمــر نمی­کنـد

 

دود مکــن به دیـده ­ات

کَس  بــه امیـدِ سوختن

هیـزمِ نــم­کشیــده را

بیــش هــدر نمی­کنــد

 

دام رفــو کن و ببــر

بـر سرِ راهِ ایـن و آن

پای نمی­کــشد بـه دام

آهـوی جستــه از خطـر

 

خــرجِ سفــر نمی­کــند

دل به پشیــزِ دیگــری

میــلِ دمـن نمـی کنـد

با تـو رفیـقِ بـدسفـر

 

قــفس فــروشِ پیــر را

بــگو پرنده پر کـشید

صــرفه نـمی­کند دگــر

قـفس مساز بعد از این

 

بـگو پـرنده­ ات شــکست

میلـــه­ ی سردِ آهـــنی

مـــرمّتِ قــفس  مــکن

قــفس مـساز بعدازاین

 

بـگو پـرنده پــرکشید

قــفس مسـاز بعدازاین

                    پریا

+ نوشته شده در  چهارشنبه 27 دی1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

دروغ محو خاموش

ازهمین دم تا همیشــه        

یادمن تورا فرامـــوش

اسم تو, توقصه­ هام شـد             

یه دروغِ محوِ خامـــوش

 

حرفِ آخــرو شــــنیدی        

ازهمین لـحظه، رهایـی

مـی­سپارمت به نیرنــگ             

را تو کج کـن به سیاهی

 

من می­خواستم که بمونی             

توی شعــرم جــاودانه

به تو هدیه داده بودم             

یـه ­بغل نــورو ستـاره

 

خواهشم فنــا شدن بود             

تو نگـاه عاشقونــه­ ات

که بـشم سـکوتِ فریـاد             

توی خلــوت شبونــه­ات

 

تو هم­ انــدازه نـبودی             

قدِ رویـــش، قدِ فــردا

حــتی قدِ یـه ستــاره             

تـــوی آسمــون شـبها


تو نخواستی که سفر شی             

 قدِپــرکــــشیدنِ مــن

یه بهونـه شـی دوباره             

واســه دل تــپیدن من

 

بــاغبونِ مــن نـبودی             

که بشم ریشه تو خاکـت

یه قــفس پـرنده باشم             

تـوی امــنیتِ باغـــت

 

تو که خونـدنی نـبودی             

حـتی قدِ یــه  تـرانه

تو نـخواستی که بمونی             

تـوی شعــرم جـاودانه

 

حالا دیـگه من نمی­خوام             

که بــرام وسوسه باشی

واسـه سـرسـپردگـی­هام             

نـمی­خوام بـهونه باشی

 

واسه برگشتن و خواستن             

حالا دیگـه خیلی دیـره

دست بده، یـه دستِ آخر

گرچه دل بی تو می گیره 

                                  پریا

+ نوشته شده در  چهارشنبه 27 دی1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

هدیه

یه بغــل بـهار دارم         

تازه­ تازه، پـرطـراوت

هدیه می­کنم به قـلبت              

این بهار و با سخاوت

 

یه بغل ستــاره دارم              

یه بغـل روشنِ مـهتاب

یه سـبد عطـرِگل یـاس         

یه غـزل ترانه­ ی نـاب

 

توی دستـام مهربونـی              

تو صدام عشقه و امید

یه­ دریچه­ است تو نگاهم         

رو به روشنای خورشید

 

بـغض من از جنس شیشه         

می­ شکنه با یه تـلنگر

خـنده­ هام ارزونـی تو              

منو دستِ گــریه نسپر

 

تو صدام کن که فنا­شم         

تو نگاهِ­ عـــاشقونه­ ات

مــن هــیاهوی سکوتم              

تـوی خلوتِ شــبونه­ ات

 

دعوتم کن به دوخط شعر        

تـوی نت­هـای تـرانــه        

دعـوتم کـن به شـکفتن             

تـو صـدای جــاودانـه

 

نازنــین چـــکاوک من             

توی شعـر مـن می­مونـی

منو بسپار به ترانه­ ات        

به سـرودِ مــهربونــی

 

ریشه می­ شم تـوی خاکـت        

اگه باغبـون تو بـاشی

یـه قـفس پـرنده می­شم             

اگه آب و دون توبـاشی

 

هـدیه می­کـنم بــهارو             

به صــدای مــهربونـت

به تـرنــم تـرانـه­ ات             

بــه ســخاوتِ وجــودت

 

یه بــغل بــهار دارم             

تازه تازه پـرطــراوت

هدیه مـی­کنم به قـلبت             

ایـن بهارو با سخـاوت

                          پریا

+ نوشته شده در  چهارشنبه 27 دی1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

محال رویا

چه می ­شود که خانه را         

نورفشان کند شبی             

رخت که شب­چراغ ماست؟

 

باز ستاره سهیل         

هدایتم کند به صبح      

دو چشم تیره ­روشنت         

چراغِ راه  ما شود!

 

 چه می­ شوداگر شبی   

حجله کنی بساط ما       

به های و هوی بشکنی

سکوت برزخ مرا!

 

معجزه­ ی حضور تو         

مرا خجسته می­کند   

شکفته می­ کند مرا        

شکوفه­ ی جمالِ تو!

 

محالِ اینهمه خیال       

خیالِ اینهمه محال 

چه می­شود اگرشبی   

بازمجالِ ما شود؟   

 

سربکشد به خلوتم        

سبزهمیشه بودنت؟        

سرزده باز سررسد   

هلهله سرکند سکوت                 

شبِ سیاه پرکشد!

 

باردگرزدردرآ      

تانفسم تازه کنی        

تا دلِ عاشقِ صبور             

بازخرابِ تو شود!

 

عطرِخوشِ بودنِ تو    

برتن خسته، جان دهد           

دل به هوای بودنت  

باز نفس تازه کند!

 

رها نمی­کند مرا         

آبی این خاطره­ ها        

تورا رها نمی­کند         

سبزِ همیشه ­بودنم!

 

بازصدا کند اگر       

صدای تو که ماندنی­ است            

همهمه می­شود سکوت

به شکر بازگشتنت                                                  

سجده­ ی سربه­ سر کنم

                                                    

 باز ترا صدا کنم   

از تهِ دورِ خاطره   

از غمِ رویای محال       

کنجِ خیالِ غم­زده!

 

چشمِ بخیل روزگار   

چه می­شود اگر شبی  

بسته شود به روی ما     

بازحضور عاشقت        

حاضرِ جاودان شود   

ازتهِ دورِخاطره               

باز مرا صدا کند!

 

هنوز انعکاس غم    

درون سینه­ ی تهی    

نشانِ خالی تو­است       

سکوت نعره می­کشد

بهانه­ های بیش و کم           

هنوز هم برای توست           

خاطره ره نمی­کشد!  

 

بیا که پرنمی­شود           

خالیِ عطرِ بودنت       

به هیچ عطرِ دیگری

بیا  نشانِ زندگی!

 

بعد سکوتِ آخرین         

هنوز دل نبسته ­ام        

به قیل و قال زندگی

میل نمی­کند دگر        

مشامِ این دلِ غریب                

به عطر نابِ زندگی!        

 

بیا که ماندنی تویی     

بیا نشانِ زندگی                  

بیا که مانده ­ام هنوز     

به یاد آنهمه عذاب

به یاد آن دل بستگی

بیا همیشه ماندنی       

تو ماجرای آخری!

+ نوشته شده در  جمعه 1 دی1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

خاتونکِ دل شیشه­ ای

       پری شهر قصه­ ها

             عجب دلم تنگه برات

       ناجی آواز و صدا

              عجب دلم تنگه برات

    برای لمسِ عاطفه

          توشعرِ تو تنگه دلم

    واسه مرورِعاشقی

         تو شعر تو تنگه دلم

   خاتو نک ِدل شیشه­ ای

         نازک خیالِ خواستنی         

    یه مثنوی غزل بپاش

         به این خمارِ شاعری

    

     خاتونک دل شیشه­ای،عجب دلم تنگه برات!

     نازک خیال خواستنی،عجب دلم تنگه برات!

 

    تواین هیاهوی غریب

         بی تو یه حرفِ تازه نیست

    واسه نفس کشیدنم

           بی­ تو هوا، اندازه نیست

     ضیافت ِنوروصدا

         بی­ تو سرودِغربته              

 خواب تودیدن تو شبا

       برای من غنیمته

  رویای شبهای بهار

          پایانِ خوب انتظار            

    یه آسمون ستاره شو

           تو این شبِ حاشیه­دار

 

    رویای شبهای بهار،عجب دلم تنگه برات!

     پایانِ خوب ِانتظار،عجب دلم تنگه برات!

 

        آرامش یه خوابِ خوش

            یه جرعه ازنگاه تو!      

      یه جورسکوتِ شیشه­ ای

    توغربت ِچشای تو

         تنگه دلم برای اون

      ساکتِ غمگینِ صدات              

      برای ته مونده­ ی خواب

      تو عمقِ سنگینِ چشات

     بانوی فریاد ِسکوت

      خواهشِ سوزانِ وجود        

     لالایی شبانه شو

       مثل صدای نرم رود!

 

بانوی فریاد ِسکوت، عجب دلم تنگه برات!

خواهش ِسوزانِ وجود،عجب دلم تنگه برات!

 

بی­ تو یه تکرارم و بس

تو قفس ِثانیه­ ها         

تشنه­ ی آرامش ِخواب

تو التهاب ِاین شبا

برای دل سپردنت

به قصه ها تنگه دلم          

واسه همیشه بودنت

تو لحظه­ ها تنگه دلم

        شهزاد ِگنگِ قصه گو

      حافظ ِاسرار مگو              

       به گوش ِاین شکسته­ خواب

      یه قصه­ ی تازه بگو!

 

      شهزادِگنگ ِقصه­ گو،عجب دلم تنگه برات!

      حافظِ اسرارِ مگو،عجب دلم تنگه برات!

 

      کنارِتوشبم شکست

       با تو،هم­ اندازه شدم           

      کنار ِوسعتِ نگات

         یه واژه­ ی تازه شدم

     می­خوام دوباره بشکفم

      تو امتدادِ بودنت              

       حال و هوا تازه کنم

      باز،به هوای بودنت

      نوبرِ هرچه تازگی

     سهمِ من از دلبستگی       

     یه عطرِ تازه هدیه کن

      به این هوای خستگی

 

    نوبرِهرچه تازگی،عجب دلم تنگه برات!

     سهمِ من ازدلبستگی،عجب دلم تنگه برات!

+ نوشته شده در  پنجشنبه 27 مهر1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

یک­ شبه مهمانِ عزیز

بـانوی خـیس رهگذر                    

یک­ شبه مـهمانِ عزیز

امشبو پیش من بمون                

رو بسترم غزل بریز

 

امشبو جـاودانه کن                

توواژه­ های ناب شعر

کــنارِآخــرین صدا                

قبلِ سکوتِ تـلخِ هجر

 

 بـدرقه کـن شبِ منو                

تایه­ سحر مخمل­ ونـور

تا ابــدِخـاطره­ هـا                

تا تهِ غـربتِ غـرور

 

امشبِ­ آخرو مـی خـوام                

تو نفست مـزه کـنم

بعدِتـو با هر نفسم                

عطرِتورو تـازه کنم

 

 

می­خوام­ که ­ازبَرت کنم           

توعمقِ واپسین نگاه

که شامِ آخـرم بـشه                

حدیثِ اولـین گـناه

 

خاطره می­ شه،بعدِاین                

بودنِ تو ، کنارِمـن   

چشماتو بارونی نکن                

بـانوی بـی­ قـرارِمن

 

 خـاتونِ رهسپارِشــب                   

کولـی خسته ­ی  سـفر

تو کوچه باغِ خاطرم                   

توهم شدی یه رهگذر

 

رفتنِ تو، فصل سکوت           

خاتمه­ ی خاطره­ هـاست 

اما عـزیـزِهـمسفـر                

قصه­ ی رفـتن،آشناست

 

حـکایـتِ نـبودنــت                

یه­ جور،حـدیثِ ماتمه

امـادروغـه که بگم                

این ، ماجرای آخره                

 

چـشمای خیسِ عاشـقم           

از رفتنِ­ تو،ترمی­شـه

گفته­ باشم اما شبام                

بازیه ­جوری سحرمی­شه

 

به غـصه­ ی نـبودنـت                

دل دیگه­ عادت می­کنه

یه قصه­ ی تازه­ روباز                

راوی حکایت مـی­ کنه

 

خاطره­هاچه دیروزود                              

ساکت و کمرنگ می­شه  

ساده بگم، فقط دلم                

برای توتنگ مـی­شـه

 

ساده بگم، فقط دلم                

برای تو تنگ مـی­شـه

                       پریا

+ نوشته شده در  شنبه 1 مهر1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

زندان بی­ حصار

من از پیچ و خمِ صداندرونی         

من از زندانِ هارون بازگشتم!

من از مطلق­ترین تاریکی شب         

من از پیکار سرخ آتش و خون بازگشتم!

 

در آن پستوی تاریکی که عمرِمن هدرشد

نه یک روزن به نوری بودو نه سوی چراغی

نه امیدی که زندانبان به الفت     

بچرخاند کلید و ازمَنش گیرد سراغی

 

هزاران توی قصه، خانه­ام بود       

در ودیوارِآن خاکستری رنگ

نقوش مبهمِ آویزان به کنج ِهر اتاقش 

ز نقاشی که می­ زد رنگ بر ننگ!

 

من آن شهزاده­ای بودم که ده سال    

کنارِبستر غولی غزل گفت

صدای ناله­ هایم

پچ پچی گنگ        

که باید دیوِ من

تا صبح می­ خفت!  

 

مرا از آسمان بی­ تکلف    

مرا ازپرزدن

ترسانده بودند!

مرا از کوچه های خیس باران   

از آوازِغریب رهگذر

ترسانده بودند!

 

در آن محنت­­ سرای خشک و بی­رنگ        

گرفتار غمِ صدساله بودم

من از همصحبتی با موج دریا   

من از نور و صدا

ترسیده بودم!

 

شبی اما به جانم اخگر افتاد       

زدم بر نبضِ کوچه بی­ تحمل

شبی آخر صبوری از کفم رفت    

غریبانه به پرواز پرستوها زدم  پل

 

من از تن­ لرزه­ های گاه و بیگاه      

من از دیروز برگشتم به فردا

من از ژرفای هذیان شبانه              

من ازکابوس برگشتم به رویا

 

من از پیچ و خم صد اندرونی        

من ازدالون وحشت بازگشتم

من از مطلق ترین تاریکی شب   

من از تاوان غفلت بازگشتم!

+ نوشته شده در  یکشنبه 27 فروردین1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

وصله­ ی ناجور

جور نمی ­شود چرا         

وصلم به وصله ­ی بدن

روحم نمی­ چسبد چرا  

بر وصله­ ی ناجورِتن!

 

سرخ است!

خون است!

آتش است!     

روحی که در بندِتن است

تفتیده روحِ پرعطش       

تن را نمی­ سوزد چرا

 

بر هفت بندِ این بدن      

هفتاد زنجیر، اندر است

بر هر کدامش این­چنین    

زنجیر و قفلی آهنین

 

وقتِ­ عروج از این زمین         

تا آسمانِ هفتمین

هفتادها باید گسست           

تا سرکِشم جامِ یقین

 

باید که در هم بشکنم    

دیوارِسختِ این قفس

باید که تن را درکِشم         

تا سنگسارانِ هوس !

 

رقصان به آتش ، خوش­ترم       

عریان و عاری از حجاب

آتش هرآنچه بیش­تر       

من­را طلب ، بیش است و بیش

ای صاحب شک و یقین      

ای هر نفس ،با من قرین  

ای آفتاب بی­ دلیل   

جان را بسوزان در طریق          

 

ای آتش ،اما زمحریر               

 یخ بسته­ ام در این کویر

می­ خواهمت دربرکِشم                    

ای آفتابِ بی­ حریق

 

گفتی بخوان! خواندم ترا      

فریادتر از هر سکوت

می­خوانیَم کِی در بَرت

لبیک ای جان آفرین­!

                                 

گفتی اگر می­ خواهیَم

باید بسوزی در فراق

من سوختم تا استخوان

پس تو کجایی نازنین ؟

پریا

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 17 فروردین1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

شکست آینه

نقشِ پرِ پروانه ریخت     

آینه وقـتی که شکست

چنبره شد ظلــمتِ شب          

سپیده در فلـق شکست

 

نالــه­ ی تـردِآیــنه               

خوابِ پرنده ­راپـراند

مرثــیه های مـرغِ شب               

باغچه،بر عزا نشاند

 

بر دلِ غـنچه­های سرخ     

تکه­ ی آیینه چـــکید

شب ­پره،جان به شب ­سپرد     

رنگِ بنفشه ­ها، پـرید

 

پاره­ ی آیینه چو دید          

ماهِ کمان دوپاره شد

قامتِ آسمان، شــکست          

خون،به دلِ ستاره شد

 

هــزار تــکه آیینه          

باز ولـی زلال بــود

باز به روشنی و نور          

جلوه­ ی بــی­ مثال بود

 

آیینه بـودم و کنون          

چیـنیِ بـند خورده­ام

صیقلِ روح را ولـــی          

به زنگِ غم نـداده­ام

 

شکسته، بـسته­ های دل     

باز زلال و ساده است

چشمه­ی نــورو روشنی          

هنوز چون آیینه است

 

سنگ مــزن به آیینه          

نــور فــنا نمی­شود

گوهر دل به هر شکست     

تـار و سیاه نمی­شود

پریا

+ نوشته شده در  سه شنبه 1 فروردین1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

باورم کن

دلِ آسمون گرفته           

چند تا شب مونده تا خورشید؟

که تو باورکنی عشقو

تو دلت گم بشه تردید؟

 

چند تا پس کوچه­ی خاکی   

مونده تا جاده­ی هموار؟

که من از نفس نیفتم     

برسه لحظه دیدار!

 

تا کجا باید سوارِ       

اسب ِآرزو بتازم؟

قصرِ امیدو بپاشی        

دوباره از نو بسازم؟

 

چند تا دلشوره­ی دیگه         

تا تهِ حادثه مونده؟

چند تا نقطه اولِ خط     

تا تهِ این قصه مونده؟   

 

تا که یکدل بشه دل­دل

چند تا پرسش ،چند تا آیا

تا به مقصد برسیم ما    

چند تا این راه ،چند تا اون را؟

 

پشت هم چند تا پیاله         

مونده تا مستِ غزل شی؟

برسی به اوجِ باور       

ساده، مثل خودِ من شی؟

 

 قلبِ تردیدو هدف کن!

وقتشه ما بشه اما

واسه دل­دل دیگه دیره    

دیگه دیره واسه آیا!

 

پس بزن پرده­ی شّکو       

یه دلِ سیر ،عاشقی کن

من خودِخودِ بهارم        

تو نگاهم زندگی کن!

 

باورم کن دل سپردن  وقتشه         

با تو موندن ،از توخوندن وقتشه        

وقتشه وقت شکفتن وقتشه       

ازتو عاشقونه گفتن  وقتشه

               پریا

+ نوشته شده در  سه شنبه 1 فروردین1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

حبس ابد

به خون­ بهای قتلِ عشق     

داور زندگی نوشت             

حکم ترا حبس ابد     

دردل خاطرات من     

 

حکم من آزادی جان       

درعوض گروی دل

کنارِ تو به حبس ماند  

این دل سربه­ راهِ من

 

 به جرمِ سرسپردگی            

باز منم که ساده باخت        

تعزیه خوان عشق شد 

این دل ساده­ باورم

 جورترا دلم کشید        

حکم تو شد جزای من           

چرا که درخطای عشق 

شریک جرمِ تو منم

 

گناه از تو یا که من         

قصاصِ دل ،دل است و بس        

کُشتی و من کِشاندمت

به دادگاهِ­ عاشقی

 به کیفرِ دلی که مرد    

خونِ دلت مباح شد             

حکم ترا، تبرئه  نیست   

به بارگاهِ­ عاشقی

 

حال به امیدِ­­­محال        

پنجه بزن در انتظار          

بر درو دیوارِ خیال 

سایه­ صفت،کنارِمن

 

کنجِ خیال من بمان       

تا به همیشه­ ی زمان           

این تو و این خیال من             

این تو و انتظار من

 

به جرمِ قتلِ عاشقی       

 حکم تو شد حبسِ ابد          

در دل خاطراتِ من                  

یاد تو جاودانه شد       

 به جرم آن بد­عاشقی

شاعرِ بی­ غزل شدم              

حکم ِدلم بهانه شد

این دو سه خط ترانه شد!      

پریا

+ نوشته شده در  سه شنبه 1 فروردین1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

زندان بی حصار

من از پیچ و خم صد اندرونی

من از زندان هارون بازگشتم

من از مطلق ترین تاریکی شب                 

من از پیکار سرخ آتش و خون بازگشتم

 

در آن پستوی تاریکی که عمرمن هدرشد              

          نه یک روزن به نوری بودو نه سوی چراغی

          نه امیدی که زندانبان به الفت          

          بچرخاند کلید و ازمنش گیرد سراغی

 

هزاران توی قصه خانه ام بود                  

      در ودیوار آن خاکستری رنگ

   نقوش مبهم آویزان به کنج هر اتاقش                    

      ز نقاشی که میزد رنگ بر ننگ

 

من آن شهزاده ای بودم که ده سال             

     کنار بستر غولی غزل گفت

     صدای ناله هایم پچ پچی گنگ                

     که باید دیو من تا صبح میخفت

 

مرا از آسمان بی تکلف                 

مرا ازپرزدن ترسانده بودند

مرا از کوچه های خیس باران         

از آواز غریب رهگذر ترسانده بودند

 

در آن محنت  سرای خشک و بی رنگ          

              گرفتار غم صدساله بودم

من از همصحبتی با موج دریا         

من ازنوروصدا ترسیده بودم

 

شبی اما به جانم اخگر افتاد            

             زدم بر نبض کوچه بی تحمل

شبی آخر صبوری ازکفم رفت        

غریبانه به پرواز پرستوها زدم  پل

 

من از تن لرزه های گاه و بیگاه                

              من از دیروز برگشتم به فردا

من از ژرفای هذیان شبانه                       

من ازکابوس برگشتم به رویا

 

من از پیچ و خم صد اندرونی          

             من ازدالون وحشت بازگشتم

من از مطلق ترین تاریکی شب                 

من از تاوان غفلت بازگشتم!

                                    پریا

                          

+ نوشته شده در  سه شنبه 1 فروردین1385ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

چکاوک

با تو حروف بی­صدا       

شعرِدوباره می­شود

واژه­ ی واژگون من             

سقف ِترانه می­شود

 

با نفست ­نفس ­گرفت             

جانِ فسرده­ ی کلام

هر نفسم بدون تو             

عمر ِبهانه می­شود

 

باز بخوان چکاوکم            

شاعرِ شعر من توئی

مثنوی وجودِ من          

در تو خلاصه می­شود

 

زخمه بزن به زخمِ دل     

دل که نه ­زخم، مرده به

داغ ِدل از ترنمت             

سوزشِ تازه می­شود

 

باز به سازِدیگری             

قصه­ ی کهنه را برقص

با تو شروعِ دیگرم            

نبض ِفسانه می­شود

 

تازه ترین بهانه­ ام             

نغمه­ ی بی­بدل توئی

گاهِ ترانه خواندنت           

قافیه خسته می­شود

 

گر تو سکوت نشکنی            

شکنجه می­شود زمان

هوای تازه می­رود             

پنجره بسته می­شود

 

باز بخوان چکاوکم            

که بهترین ترانه­ ای

برای با تو بودنم  

صدا بهانه می شود

                   پریا

+ نوشته شده در  سه شنبه 27 دی1384ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

عهد باران

بـاز باران، باز باران               باز باران زد به شیشه!

یـادِیاران ، یـادِیاران                بــاز هم هـمچون همیشه

باز هم از یــاد بـردم                عـهدِدیـرینی که بــستم                

زیـرِ رگـــبارِ بــهاری               بازهم، تــنها نــشستم

چون همیشه، بـازبـاران            در دلِ تنگم ،اثـر کـرد

دیده را ،اشـکِ فـراوان             باز ،بـارانی و تر کرد

زیر باران، گـریه کردن             آشـنایـی ،یـادم آمــد

کـوچه­­ پـیمودن،پــیاپـی              بـی­قراری، یــادم آمـد

یادم­ آمـد،عــهدکــردیم               تاکه باران هست ،باشیم

ســاده،اما سـنگِ­ خـاره             سـاکت و سرسـخت بـاشیم

گـفته بودی بـوی باران             زنگِ  دیدارِ مـن و توست  

گفته بودی رنگِ بــاران            رنگِ دل­های مـن و تـوست

رام و اهـلی شـد دل من             نرم نرمک ، زیـر باران  

یـادبـاد آن روزِابــری               روزِاول ، یاد یاران

خیسِ باران ، یـاد دارم              شانه­ ات ، چترِ تـنم بود

گـرمــیِ آغــوشِ بــازت             ســایه­ سـارِخــلوتم بود  

روزگاران، کـهنه کردیم             زیــرِبـاران روزگــاری            

از تواینک ،مانده تنها               بـوی بـاران، یـادگاری

رفـــتی وآوازِ بــاران               بـازهم ،آوازِ غـــم شد

بـوی عطـرِخـاکِ نــم­ دار           ازفــضای کـوچه،کـم شد

رفتی و باران مـرا برد             تـاحــضورِ تـــلخِ دوری

تا فـرورفتن به گـرداب             تا گــذشتن از صــبوری 

بـاز بـاران می­زند باز               بـر در و دیــوارِخـانه

باز هم مـی­خواهد ازمـن             دل ، تورا بـی­هر بهانه

نـیستی و چـاره­ای نیست          باید از باران گذر کرد

بــاید از پس­ کوچــه­ های          خـیسِ بارانی سفـر کـرد

شرم بر من ! باز بی تو            زیـرِبـاران­ها نــشستـم

بـازهم بــا بــی­قراری               عهدِبـاران را شـکستــم

می­ روم تا خـیس ِبــاران          غـصه­ ی دل،را بــشویــد  

کاش باران،زنگ ِغــم را          از دلِ تـنگم بــروبــد

باز باران ، باز باران              باز باران ،زد به شیشه 

کوچـه را ره ­مـی­ سپــارم         خیس و تنها چـون همیشه                               

 (ترکوچه­ های بابلسر و عهد باران)              پریا


 

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1 دی1384ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

ققنوس

وارونــه مي­ نويـــسم          بي­ خط ، بر اين سفيدي

من زنـــده­ام هنوزم!           من زنـــده ­ام  ­هنوزم!     

باورنـكن ولــــي من           بـي­ پرده مي نويــسم

من زنـــده­ام هنوزم!           من­ شمـــعٍ نيمه­سوزم!

 از من پـرنده پــرزد           در من سياهـي آويـخت

شبگــردِ تيــره،امـا            سـر زنـده­ ام هنـوزم!

يـك روز پـاره كـردم           بــی­ خط نوشتــه­ها را 

مي­خواستـــم نبينــم            از تـو ســروده­ها را

مي­خواستـــم نــباشم            در لابــــلاي كاغـــذ

اما قلــم رقـــم زد              چون زنــده­ام هنوزم!

ققنــــوس  بار ديگر           از آتشي به پا خاست!

كُشتي و من نَمــــردم         من زنـــده­ام هنوزم!

اين بـــار مي­نويـسم           وارونـه و كـژ و مـژ

تا بنگــري كه بي تو          خوش زنـده­ام هنـوزم!

 این بــار می­نویــسم           بر برگــه­های پــاره

سرسخت و جـان نـداده       من زنـده­ام هنــوزم!

                     من زنـده­ام هنــوزم!

(آتش  گرفت ، دوباره زاده شد، اما نسوزاند) 
                             پریا

         

+ نوشته شده در  جمعه 1 مهر1384ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

باراني­ ترين بهار

توكه رفتي

به بهاران گفتم :

سبزوخرم باشد

ودرانديشه­ ی من

رخنه كندهمچو گياه

تا كه خرم باشم!

 

تو كه رفتي

به بهاران گفتم :

كه ببارد چون ابر       

بركويرِدل من      

وبشويد غم را    

تا كه آزاد شوم ،

سبزو رها!

 

سبز شد تازه بهار        

همه، باراني و تر

بشكفد تا تن من زيرِغبار!

 

تو كه رفتي

به بهاران گفتم بي پروا

هرچه كردي با من

آنچه بودم با تو           

آنچه بودي بامن

 

 

گوشِ جان تا كه سپرد

به غمِ بيكسي­ ام

تازه شد داغِ بهار        

اشك شد ، باران شد       

تا بشويد زدلم

رنگ غبار!

 

چه بهاراني بود             

اين بهاري كه گذشت      

همه باراني و تر

 

و دگرباره به همراهِ بهار

ودگرباره به تقدیس ِنسیم       

تن من باز شکفت !

 

با خُنُك بادِبهار                          

داغي داغِ تو از يادم رفت

بازهم تازه شدم            

بی­ تو بارانی و تر!

 

چه بهاراني بود         

این بهاری که گذشت!

+ نوشته شده در  جمعه 1 فروردین1382ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

سوغاتِ پائيز

بازای فصلِ خزان بر تو سلام!          

كه به آوازِدگر

از ره دور آمده­اي

و به تكرارِدگر

باز مرا مي ­خواني       

به همآوايي عصيان و جنون!

 

فصلِ­ صدرنگ !سلام!

آمدي باز

كه با كهنه وداعي ديگر                 

دلِ ديوانه، به خون در فكني؟

يا كه با تازه­ نويدي، بي ­رنگ         

به سراسيمگيَم، نقشي ازآذر بزني؟

 

باز اي آتش بي­ هُرم! سلام!

فصل بدرود و درود!             

فصل آغاز و تمام !        

باز هم بر تو سلام!

 

تا دگرباره به رقصم آري           

نغمه ­اي تازه بخوان!

باز من منتظرم،

باز من چشم به راه

يا كسي مي­آيد......

 با خروشي ديگر             

قصه­ اش تكراري!

يا كسي در گذر است .....

با وداعي جانسوز          

غصه­ اش تكراري !

 

دل، به اين آمدوشد        

دل، به اين بود و نبود     

دل، به عصيان تو عادت دارد!

جامه­ دانت واكن!       

تا ببينم

كه چه آورده­ اي از راهِ دراز     

و كه را خواهي برد...

 

فصلِ عصيانگرِبد!            

جامه دانت وا كن !

كه به لب آمده جان!

خوب و بد ...

هر چه كه داري رو كن            

كارِدل يكسره كن!

من و دل چشم ­به ­راه...           

هرچه باشد، باشد!

 

من،به اين رفت و گذار        

من،به اين آمد و شد

من به سوغاتي پائيز

هم عادت دارم!     

 

باز ای فصل خزان!

بر تو سلام

پریا

+ نوشته شده در  دوشنبه 1 مهر1381ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

آخرِ دنيا

جايي كنارِآخر دنيا نشسته­ ام

در عمقِ بي نهايت و شفافِ آينه

جايي ميان زمين و هوا و عشق

گمگشته در فضاي غم انگيزِ خاطره

 

پرسيده بودي كه آخر دنيا دگر كجاست ؟

اينجا كه بي تو نشان از زمانه نيست

اينجا كه اشك من از شانه­ ات جداست

جايي كه بي تو هوا عاشقانه نيست

 

مي­ بنمت كه مي آيي از واسوي خيال

پروسوسه ، شيرين زبان و مست

نرم و سبك مي فشاريَم به خويش

خوش لهجه چون هميشه صدا ميزني : نفس

 

 

مي­ خوانيَم سروش :

كه منم نازنين ماندگار

ره مي­ كشي سپس، به رهي دور و پرغبار

باز اين تويي كه دروغِ هميشه­ اي

باز اين منم كه گرفتارِ روزگار

 

اينجا ميان آخرِدنياي بيكسي

باز اين منم كه چه سنگين نشسته­ ام

باز اين تويي كه سبكبال مي­روي

باز اين منم كه در عزاي خود شكسته ­ام

 

اي آخرِفريب، اي آخرِدروغ

رفتي و من هنوز دل بر تو بسته ­ام

پايان گرفت قصه و بازي بسر رسيد

بنگر كه بي ­تو به آخر دنيا رسيده ­ام

 


+ نوشته شده در  یکشنبه 1 مهر1380ساعت   توسط فاطمه تیموری  | 

نازنین ماندگار

آمداز...پس ­مانده ­های عشقِ دور       

در نگاهش ،آرزو...

چون ساقه­ی  خشکیده بود!

بازآمد بابهانه ،بادروغ          

بر لبانش ...

طعمِ لبهای دگر ، ماسیده بود!

 

بازآمد چون همیشه

تا شکایت سرکند...

گفتمش :

«این شکوه­ ها،دیگر چرا جان­سوز نیست»

لب گزید و گفت: «اما...»

باتمسخر گفتمش:

وقتِ اماوچرا،دیروز بود!امروز نیست!

تاهمین دیروز

روی چشم من جای تو بود..

اینک همچون اشک ،

از چشم ترم افتاده­ ای!

طعم و بوی ماندگی داری

عزیز ماندگار...   

دیرشدای نازنین دیر،

از دهن افتاده ­ای!

 

پیش­ترها...

عطرِتو...

همچون نسیم نو بهار،

پاسبانِ نقش خوشرنگ پرِپروانه­ ها

اینک همچون سوزِخشکِ بادِسرسختِ خزان

می ­وزی برساکتِ خاکسترِویرانه­ ها!

 

دامِ نیرنگت،

دگر... رنگی ندارد نزد من    

خوب می ­بینم،

که ازاین چندوچون هم، خسته­ ای

من نه دیگرآن پری کوچک غمگینِ تو   

نه تو دیگر،

شهسوارِاسبِ زین بربسته ­ای!

 

خواست تا با دلبری شیرین ­زبانی سرکند   

همچوایام گذشته،

لهجه­ اش شیرین نبود!

خوب دانستم که در تکرارِبانو گفتنش 

حسِ گرم و خوبِ بانو گفتنِ دیرین نبود!

 

عشق دیگر در نگاه ما نبود،

 حتی هوس.... 

رَخت ­ازآغوشِ ما بر بسته بود!

بوی هم­آغوشی مرداب

در پیچ وخمِ ذهنِ بیمارِگنه ­آلوده­ اش

پیچیده بود!

 

درنگاهم خیره شد،

وسواس کرد.. اما دریغ!

چون گذشته،

برقِ عشقی در نگاه من ندید!   

با تَکَدُر قصه­ ی ..

من می ­روم ،آغاز کرد..   

از سکوتم

کهنه­ فریادِ مرا

آخر شنید!

 

رفت و من باز آمدم..

از خود به خود!

رفتنش،خورشیدرا...

در تار وپودم زنده کرد!

برگ آخر از کتاب ِعشقی ماپاره شد!  

ختمِ چندین ساله ی کابوس شد..

آن روزِ سرد!


 

 

+ نوشته شده در  جمعه 1 مهر1379ساعت   توسط فاطمه تیموری  |